نوع مقاله: پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی دکترای علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده

هویت احساس بودن، شدن و عنایت ذاتی آدمی به حقیقت وجودی خویش به منزله انسان است و تعیین کننده روح جمعی است که نمادی از تاریخ انسانی است و کوشش برای کشف، یا احیای هویت؛ یعنی تلاش برای یافتن آنچه در فطرت انسانی مندرج است، در مفهومی خاص مورد توجه جدی اندیشمند بزرگ ایرانی حافظ شیرازی قرار گرفته است. او با توجه به جایگاه معرفتی و اندیشه‌ای والایش و با عنایت به درکی که از زمانه بحرانی جامعه ایرانی بدست آورده، نگرشی را در باب ایجاد هویت جمعی ارایه می‌دهد که بر بنیان حق‌جویی، سعادت‌طلبی، اعتدال‌گرایی، فطرت، خرد و اندیشه حکیمانه و عشق وعرفان استوار است و برای تحقق آن به روشن‌نگری، عشق، سلوک عارفانه، اصلاح‌طلبی و انقلابی رفتار کردن و در یک  کلام بازگشت  به خویشتن حقیقی خویش و به طور کلی تحقق «سیاست رندی» یا «سیاست برتر» که در نگاه او جامع همه است رو می‌آورد. بر این اساس به ارایه هویتی جمعی از  انسان می‌پردازد که برنگرش معنوی دین اسلام(قرآن و سنت پیامبر اسلام (ص) و خاندان او) و فرهنگ ایرانی و عرفان راستین، ابتناء یافته است.

کلیدواژه‌ها